تفاوت لوله های پلی اتیلن و پلی پروپیلن


انواع لوله های پلیمری. تفاوت لوله های پلی اتیلن و پلی پروپیلن، لوله های پی وی سی، لوله های پلی بوتن دو ماده پلیمری پلی اتیلن و پلی پروپیلن  در بازار جهانی با یکدیگر رقابت می کنند. هر دو ویژگی و دامنه آنها بسیار نزدیک است. با این حال، تفاوت ها یی وجود دارد، بنابراین در این مقاله به شما کمک می کنیم بفهمید که پلی اتیلن و پلی پروپیلن چگونه متفاوت هستند.

خواص عمومی پلی اتیلن و پلی پروپیلن

بیایید با وجوه مشترک این دو ماده شروع کنیم.
ترموپلاستیسیته هر دو ماده تحت تأثیر دما نرم و ذوب می شوند که استفاده از فناوری های مناسب را امکان پذیر می کند: ریخته گری، اکستروژن و غیره.PP و PE  قدرت مکانیکی استحکام کششی و مقاومت ضربه ای مشابهی دارند. در عین حال، پلی پروپیلن از نظر خواص بسیار نزدیک به پلی اتیلن کم فشار است.خواص عایق الکتریکی هر دو ماده با الکتریسیته کار نمی کنند و به دلیل انعطاف پذیری می توانند به طور موثر به عنوان عایق سیم انعطاف پذیر استفاده شوند.

مقاومت شیمیایی:

پلی اتیلن و پلی پروپیلن در برابر آب و محیط های تهاجمی (قلیاها، اسیدها) مقاوم هستند. با این حال، هر دو ماده تحت تأثیر بسیاری از حلال‌های آلی از جمله بنزین حل می‌شوند.
پلی پروپیلن نقطه ذوب بالاتری دارد، تا ۱۸۰ درجه، در حالی که پلی اتیلن  در دمای ۱۴۰ درجه ذوب می شود.
پلی پروپیلن سطح صاف تر و متراکم تری ایجاد می کند، بنابراین در برابر کثیفی مقاوم تر است و در مقایسه با پلی اتیلن به راحتی تمیز می شود.
پلی اتیلن خاصیت ارتجاعی بیشتری دارد. پلی پروپیلن با دوام تر اما شکننده تر است، در حالی که پلی اتیلن افزایش انعطاف پذیری را فراهم می کند.
پلی اتیلن مقاومت بسیار بالاتری در برابر یخ زدگی دارد، می تواند تا ۵۰- درجه دما را تحمل کند، در حالی که برای پلی پروپیلن -۵ درجه حیاتی است.
قیمت: پلی پروپیلن پلیمر گران تری است. از نظر قیمت  آن را فقط می توان با بهترین مارک های پلی اتیلن با چگالی کم مقایسه کرد.
نتیجه: هر پلیمر گزینه خوبی با توجه به کاربرد است.

هر ماده ای زمینه کاربرد و مزایای خاص خود را دارد که باید از آنها استفاده کرد.

پلی اتیلن (PE) و پلی پروپیلن (PP) – مواد پلیمری رایج مورد تقاضا در صنعت واز آنها برای ساخت پلاستیک، ظروف، لوله، بسته بندی و الیاف عایق حرارتی و غیره استفاده می شود.

خواص مشابه زیادی در بین این دو  پلیمر وجود دارد:
دوام – حفظ ظاهر در هنگام ضربه.
تنوع – هنگام گرم شدن نرم می شود و استفاده از آنها را در مکان های مختلف ممکن می کند.
سهولت استفاده – وزن کم.
مقاوم در معرض آب، اکسیژن و نمک
عایق الکتریکی.

تفاوت بین پلی پروپیلن و پلی اتیلن

پلی پروپیلن و پلی اتیلن به طور گسترده در صنعت استفاده می شوند و اغلب از نظر مصرف کنندگان شبیه به هم هستند. اما این پلیمرها تفاوت های زیادی دارند.

 

تفاوت بین پلی پروپیلن و پلی اتیلن چیست:

نقطه ذوب – پلی پروپیلن در ۱۸۰ درجه ذوب می شود و پلی اتیلن – در ۱۴۰ درجه.
مراقبت – محصولات PP عملاً آلوده هستند و به راحتی تمیز می شوند.
روش های سنتز – پلی اتیلن تحت هر شرایطی تولید می شود و پلی پروپیلن – در فشار کم.
هزینه ها – تولید محصولات پلی پروپیلن به دلیل هزینه بالای مواد اولیه گرانتر از تولید پلی اتیلن است.

تفاوت بین پلی اتیلن و پلی پروپیلن چیست:

خاصیت ارتجاعی – پلی اتیلن انعطاف پذیرتر و پلی پروپیلن شکننده تر است.

مقاومت در برابر یخ زدگی – PE خواص خود را در دمای تا -۵۰ درجه از دست نمی دهد، در حالی که برای PP در -۵ درجه تجزیه می شود.
سبکی : پلی اتیلن به دلیل وزن کم برای ساخت فیلم، بسته بندی، لوله و محصولات عایق مناسب است.
عدم سمیت : هنگامی که پلی اتیلن گرم می شود، سموم تبخیر می شوند.

سودآوری : بسته بندی پلی اتیلن با پارامترهای برابر با آنالوگ ها ۵۰٪ ارزان تر است.
بهره وری: فیلم PP براق بسیار جذاب تر از یک آیتم کسل کننده ساخته شده از پلی اتیلن به نظر می رسد.
عملی : پلی پروپیلن کمتر مستعد کشش است و ظاهر خود را به دلیل عملیات پردازش از دست نمی دهد.
مقاومت در برابر دما – پلی پروپیلن در اثر سرما شکننده می شود، در حالی که پلی اتیلن می تواند یخ زدگی را تحمل کند.

کدام قوی تر است: پلاستیک ساخته شده از پلی پروپیلن یا پلی اتیلن:

محصولات پلاستیکی ارزان و بادوام هستند. لوله ها، ظروف و سایر محصولات با سنتز پلی اتیلن در فشارهای پایین به دست می آیند. پلی اتیلن با چگالی بالا دوام کمتری دارد و در تولید PET و برزنت استفاده می شود.

لوله های پلی اتیلن و پلی پروپیلن
پلی پروپیلن برای بسته بندی، بولونیا و فیبر مناسب است. PP  در قبال گرما، حلال ها و منحنی ها. مقاوم است سمی نیست، اما از اشعه ماوراء بنفش و یخ زدگی تاثیر می پذیرد.

پلی پروپیلن یا پلی اتیلن، کدام بهتر است؟

هر دو پلیمر در صنایع مختلف مورد استفاده قرار می گیرند. بسته به روش و هدف سنتز، تولیدکنندگان پلیمر حداکثر سود را از پلیمرها به دست می آورند.شرایط سنتز مواد خام برای مشخصات پلیمرها اعمال می شود. به عنوان مثال، هنگام انتخاب فشار و کاتالیزور، محصولاتی با ویژگی های شیمیایی و فیزیکی متفاوت به دست می آیند.مصالح ساختمانی و ظروف مختلف بر پایه پلی پروپیلن ایجاد می شود. پلی اتیلن با چگالی بالا برای تولید لوله بهینه است، در حالی که پلی اتیلن با چگالی بالا برای بسته بندی ایده آل است.پلی اتیلن و پلی پروپیلن پلاستیک هایی هستند که بر پایه رزین های مصنوعی یا بهتر بگوییم رزین های ترموپلیمریزاسیون ساخته شده اند. آنها همراه با بطری های PET، سهم شیر از “ضایعات پلاستیکی” انباشته شده در خانه ما هستند.دو نوع پلی اتیلن فشار قوی و کم فشار وجود دارد که خواص متفاوتی دارند. پلی اتیلن با چگالی بالا حاوی ناخالصی نیست، الاستیک تر و نرم تر است، می تواند گرما را تا ۸۰ درجه تحمل کند .پلی اتیلن کم فشار در دمای ۱۰۰ درجه سانتیگراد ذوب می شود، سخت تر، اما در برابر خمش مقاومت کمتری دارد، مواد سمی از خود ساطع می کند، بنابراین تولید ظروف غذا ممنوع است.ظاهر : شفاف (لایه نازک شفاف) مواد جامد در ظاهر و لمس مشابه پارافین. مقاوم در برابر ضربه است، می تواند یخبندان را تا منفی ۸۰ درجه تحمل کند، با مواد قلیایی و حلال ها تعامل ندارد و جریان الکتریکی را هدایت نمی کند.

معایب پلی اتیلن: در اثر نور خورشید به سرعت پیر می شود. این امر با تغییر در خواص پلی اتیلن که سفت و شکننده می شود آشکار می شود.
ویژگی ها : ذخیره چربی های خوراکی در آن به دلیل ظاهر ناخوشایند نامطلوب است، در حالی که پلی اتیلن متورم و سفت می شود، به همین دلیل از آن به عنوان ظرف فرآورده های نفتی استفاده نمی شود.پلی پروپیلن از نظر خواص و ظاهر مشابه پلی اتیلن است، نقطه ذوب بالایی دارد (حدود ۱۷۰ درجه)، ماندگاری و مقاومت بیشتری در برابر آلودگی دارد، طعم غذا را تغییر نمی دهد.تغییر در حرارت – نرم و ذوب می شود.
ماهیت احتراق – شعله ضعیف، در پایه مایل به آبی، بوی گلی-شیرین وقتی از آتش خارج شود.
معایب پلی پروپیلن: فرسوده شدن تحت تأثیر آفتاب، اما از این نظر قویتر از پلی اتیلن، هر دو پلاستیک در ساخت بسته بندی مواد شیمیایی خانگی و لوازم آرایشی و بهداشتی، در ساخت ظروف یکبار مصرف، گلدان های تزئینی و لوازم بهداشتی کاربرد فراوانی دارند. و همچنین پلی اتیلن فشار قوی. “تامین کننده دائمی” انواع کیف در خانه ما.

انواع لوله های پلیمری. تفاوت لوله های پلی اتیلن و پلی پروپیلن، لوله های پی وی سی، لوله های پلی بوتن. علامت گذاری لوله های پلیمری

در زمان ما انتخاب لوله ها برای سیستم های تامین آب، گرمایش و فاضلاب بسیار زیاد است.اما اخیراً تقریباً به طور انحصاری از لوله های فولادی و چدنی برای این اهداف استفاده می شود. مواد پلیمری به نوبه خود نسبتاً اخیراً – در اواسط قرن بیستم – در زندگی انسان ظاهر شدند. همه ما به سرعت به کیسه ها و کیف های پلاستیکی، فیلم های گلخانه ای و استخرهای رنگی عادت کردیم. ظروف یکبار مصرف، مبلمان پلاستیکی و حتی قوری های پلاستیکی کمی بعد ظاهر شدند. امروز ما قاب های پنجره و لوله های ساخته شده از پلیمر را ارائه می دهیم. اما در بیشتر موارد، مصرف کنندگان روسی در مورد قابلیت اطمینان و دوام لوله های پلیمری تردید دارند. لوله های پلیمری رنگی که لمینیت هستند، در مقایسه با لوله های فولادی و چدنی معمولی جامد و سنگین، بیش از حد سبک به نظر می رسند.اما بیایید به آمار نگاه کنیم. مصرف کنندگان چه چیزی را ترجیح می دهند؟ بیش از ۸۰ درصد لوله‌های نصب شده در خانه‌های نوساز یا تعمیر اساسی، لوله‌های مسی و پلیمری هستند که تقریباً به مقدار مساوی استفاده می‌شوند.برای درک مزایا و معایب لوله های پلیمری باید از پلیمرها شروع کنیم. بر خلاف فلزات و سیمان آزبست، پلیمرها – مواد آلی در تمام مزایا و معایب آنها – ارتباط نزدیکی با درشت مولکول طبیعی – چوب، چرم و پشم دارند.

پلیمرها چندین مزیت دارند:

•    آنها مقاومت شیمیایی جهانی دارند و در معرض خوردگی نیستند.
•    با وجود سبکی آنها (چگالی آنها ۵-۸ برابر کمتر از چگالی فولاد است)، آنها کاملاً قوی و الاستیک هستند.
•    پلیمرها به راحتی به محصولات تبدیل می شوند، به عنوان مثال. شکل داده شده را بگیرید و به خوبی رنگ آمیزی شده است.
•    رسانایی حرارتی پلیمرها بسیار کمتر از فلزات است که به ویژه باعث کاهش تلفات حرارتی در حین انتقال مایعات داغ می شود.

با این حال پلیمرها معایب قابل توجهی ندارند:

•    هنگام گرم شدن، استحکام پلیمرها کاهش می یابد. مانند همه مواد آلی، آنها تحت تأثیر اشعه ماوراء بنفش می سوزند و پیر می شوند (شکننده و پوسیده می شوند).
•    معایب شامل ضریب انبساط حرارتی زیاد (۱۰ برابر بیشتر از فولاد) است. اما خاصیت ارتجاعی پلیمرها تا حدی این کمبود را جبران می کند.
فناورانی که محصولاتی از پلیمرها تولید می کنند، تلاش می کنند، و بیهوده، مزایای آنها را افزایش داده و معایب آنها را کاهش دهند. صنایع شیمیایی در نیمه دوم قرن بیستم در تولید ده ها پلیمر تسلط یافت، اما ۵ تا ۷ مورد از آنها بیشترین کاربرد را پیدا کردند، از جمله در ساخت لوله.این پلیمرها در گروه ترموپلاستیک ها قرار می گیرند. وقتی گرم می شوند می توانند به حالت چسبناک پلاستیکی بروند و وقتی سرد شوند سخت می شوند.لوله های چنین پلیمرهایی با اکستروژن (اکستروژن) با استفاده از یک پیچ گرم شده به دست می آیند (نمونه ای از ساده ترین اکسترودر، اما فقط بدون گرمایش یک چرخ گوشت خانگی است). لوله ها با سطح بسیار صاف به دست می آیند (زبری لوله های پلیمری حدود ۱۰ برابر کمتر از لوله های فولادی است).

لوله های پلی اتیلن

در ابتدا آنها از پلی اتیلن معمولی ساخته شده بودند. چنین لوله هایی با حرارت دادن به ۵۰ تا ۶۰ اینچ استحکام خود را از دست دادند و به سرعت قدیمی شدند. آنها فقط برای تامین آب سرد قابل استفاده بودند.در دهه ۸۰میلادی شیمیدانان یاد گرفته اند که چگونه مولکول های پلی اتیلن خطی را به یکدیگر متصل کنند – یک “پیوند متقاطع”. این پلی اتیلن “کراس” استحکام، مقاومت در برابر حرارت و مقاومت در برابر اشعه ماوراء بنفش را افزایش داده است. آنها به شما این امکان را می دهند که آب را تا دمای ۹۵ “C” انتقال دهید. پس از افزایش مقاومت در برابر حرارت، پلی اتیلن متقاطع توانایی جوشکاری خود را از دست داده است. پلی اتیلن بیش از نیمی از کل تولید لوله های پلیمری را تشکیل می دهد.لوله های پلی اتیلن متقاطع PE-X را می توان نه تنها برای آب سرد، بلکه برای تامین آب گرم و گرمایش (مرکزی و کف) استفاده کرد.

لوله های پلی پروپیلن

از نظر استفاده از پلی پروپیلن (PP) در ساخت لوله در رتبه دوم قرار دارد . خواص فیزیکی-مکانیکی و حرارتی این پلیمر نزدیک به پلی اتیلن متقاطع است، اما بر خلاف دومی، صلبیت بیشتری دارد. بنابراین، لوله های پلی پروپیلن به صورت قطعات اندازه گیری شده تولید می شوند که در حین حمل و نقل تا حدودی راحت تر است و در حین نصب نیاز به عناصر اتصال دارد. این مشکل در شرکت های بزرگ حل می شود: انواع مختلفی از سیستم های اتصال پیچیده ارائه می شود – با جوشکاری در دمای پایین و با کمک اجزای فلزی.

لوله های پی وی سی PVC

پلی وینیل کلراید (PVC) – پلیمری که به طور گسترده در ساخت و ساز استفاده می شود، در ساخت لوله ها پلی اتیلن و پلی پروپیلن به دنبال آن است. معمولاً به شکل غیر پلاستیکی استفاده می شود. وجود کلر در PVC نگرانی های زیست محیطی را افزایش می دهد و استفاده از چنین لوله هایی را برای تامین آب محدود می کند. ویژگی مثبت پلی وینیل کلراید کاهش اشتعال پذیری و افزایش مقاومت شیمیایی آن نسبت به سایر پلیمرها است. همچنین نسبت به اشعه ماوراء بنفش حساسیت کمتری دارد و به همین دلیل کاربرد اصلی لوله های پی وی سی لوله های برق و فاضلاب هستند.

لوله های پلی بوتن

پلی بوتن (PB) – یک پلیمر از گروه پلی اولفین ها. از نظر بیولوژیکی لوله های پلی بوتن بی ضررتر  انعطاف پذیرتر از لوله های پلی پروپیلن هستند. پلی بوتن با خواص استحکام بالا، مقاومت در برابر اشعه ماوراء بنفش و افزایش مقاومت در برابر حرارت مشخص می شود که از این نظر نزدیک به پلی اتیلن “صلیبی” است.لوله های پلی بوتن خود را در شبکه های آب گرم و گرمایش (به ویژه برای گرمایش از کف) ثابت کرده اند. در دمای ۷۰ درجه سانتیگراد و فشار کاری در سیستم ۰.۳ مگاپاسکال، عمر مفید ۵۰ سال لوله های RV تضمین می شود. حداکثر دمای کاری چنین لوله هایی + ۹۵ درجه سانتیگراد است. مانند پلی پروپیلن، لوله های پلی بوتن را می توان جوش داد و به این لوله ها اجازه می دهد تا برای سیم کشی داخلی استفاده شوند.

علامت گذاری لوله های پلیمری

لوله های پلیمری بر اساس نوع پلیمر ( RE ، RE-X ، RR و غیره)، قطر بیرونی و گیج فشار (PN) مشخص می شوند.
قطر خارجی سیم کشی داخلی (بر حسب میلی متر) به ترتیب زیر ارائه می شود: ۱۰; ۱۲; شانزده ۲۵; ۳۲; ۴۰; ۵۰ و غیره.
علاوه بر قطر، لوله ها با ضخامت دیوار مشخص شده اند.
فشار اسمی معمولاً بر حسب بار بیان می شود: ۱ بار = ۰.۱ مگاپاسکال. فشار اسمی به فشار آب داخلی ثابت ۲۰ درجه سانتیگراد اشاره دارد که یک لوله می تواند به مدت ۵۰ سال تحمل کند (به عنوان مثال، PN = 10، PN = 12.5، یا PM = 20).
برای ارزیابی سطح این پارامترها، می توان به یاد آورد که فشار آب کاری در سیستم لوله کشی بیش از ۰.۶ مگاپاسکال (۶ بار) نیست. حداکثر فشاری که لوله در مدت زمان کوتاهی می تواند تحمل کند چندین برابر فشار اسمی است. در دماهای بالاتر از ۲۰ درجه سانتیگراد، زمان کار لوله های پلیمری با فشار ثابت کاهش می یابد یا ممکن است ثابت بماند – ۵۰ سال، اما تحت فشارهای عملیاتی کم.

مشخصات برخی از مواد مورد استفاده در ساخت لوله و اتصالات پلیمری
شاخص ها    ارزش شاخص ها برای مواد
HDPE (PVP)    HDPE (PSP)    PVD (PNP)                PVDF    PA (لمینیت)
چگالی، گرم در مکعب
استحکام کششی، MPa
ازدیاد طول شکست، %
مدول الاستیسیته، MPa
ضریب انبساط خطی
بار مجاز تخمینی بر روی لوله ها، MPa

پلی پروپیلن یک پلیمر هیدروکربنی خطی است. پلی پروپیلن دارای فرمول شیمیایی (C 3 H 6) n است. امروزه پلی پروپیلن یکی از ارزان ترین پلاستیک ها است.پلی پروپیلن متعلق به خانواده پلی اولفین ها است و یکی از سه پلیمر پرمصرف است. از بین تمام پلاستیک های حجیم، بیشتر پلی پروپیلن ها دارای چگالی کم هستند.

پلی پروپیلن در عمل به صورت پلاستیک و الیاف در زمینه های زیر استفاده می شود:

– صنعت خودرو
– ساخت و ساز (لوله و غیره)
– تولید محصولات مصرفی
– بسته
– تولید مبلمان

انواع پلی پروپیلن :

دو نوع اصلی پلی پروپیلن موجود در بازار عبارتند از: مواد همو پلیمر (هموپلیمر) و پلیمر SOPO (کوپلیمر).

– پلی پروپیلن هموپلیمر پرکاربردترین کلاس عمومی این پلیمر است. مولکول پلی پروپیلن هموپلیمر فقط از واحدهای پروپیلن تشکیل شده است، در حالی که خود ماده در حالت جامد تا حدی متبلور است. این ماده عمدتاً در ساخت بسته بندی، منسوجات، محصولات پزشکی، لوله ها، قطعات خودرو و قطعات الکتریکی استفاده می شود.کلاس های کوپلیمر پلی پروپیلن به کوپلیمرهای تصادفی (کوپلیمر تصادفی پروپیلن) و کوپلیمرهای بلوکی که از کوپلیمریزاسیون پروپن و اتن به دست می آیند تقسیم می شوند.

الف) کوپلیمر تصادفی پروپیلن از کوپلیمریزاسیون اتن و پروپن به دست می آید. مولکول های این پلیمر شامل واحدهای اتن (معمولاً تا ۶ درصد وزنی) است که به طور تصادفی در طول زنجیره پلیمری توزیع می شوند. چنین پلیمرهایی با انعطاف پذیری بالا و شفافیت نوری مشخص می شوند که به آنها اجازه می دهد در محصولات و اجزای شفاف برای به دست آوردن ظاهری خوب استفاده شوند.

ب) پروپیلن بلوک کوپلیمر در زنجیره حاوی واحدهای اتن بیشتری (۵-۱۵%) است. واحدهای معمولی به طور منظم در امتداد زنجیره پلیمری (به شکل بلوک) مرتب می شوند. به دلیل چینش منظم پیوندها، ماده ترموپلاستیک در مقایسه با کوپلیمر تصادفی پروپیلن قوی تر و کمتر شکننده می شود. چنین پلیمرهایی برای کاربردهایی مناسب هستند که در آن اجزا باید استحکام بالایی داشته باشند، به عنوان مثال برای بخش صنعتی.- کوپلیمر پلی پروپیلن با ضربه بالا (Polypropylene, Impact Copolymer) مخلوطی از هموپلیمر پلی پروپیلن و کوپلیمر تصادفی پروپیلن است. کوپلیمر پروپیلن مقاوم در برابر ضربه حاوی ۴۵-۶۵ درصد واحد اتیلن است. برای تولید محصولاتی با مقاومت ضربه ای بالا استفاده می شود. کوپلیمرهای با ضربه بالا عمدتاً در صنعت بسته بندی، در ساخت اقلام خانگی ، فیلم ها و لوله ها، و همچنین در صنعت خودرو و تجهیزات الکتریکی استفاده می شوند.

مقایسه هموپلیمر پلی پروپیلن و کوپلیمر پلی پروپیلن

پلی پروپیلن هموپلیمر با استحکام ویژه، چقرمگی و دوام بالا در مقایسه با گریدهای کوپلیمر پلی پروپیلن مشخص می شود. این خواص، همراه با مقاومت شیمیایی و جوشکاری بالا، امکان استفاده از مواد را در ساخت بسیاری از سازه های مقاوم در برابر خوردگی فراهم می کند.پلی پروپیلن کوپلیمر با نرمی بیشتر و همچنین استحکام ضربه، چقرمگی و دوام بالاتر در مقایسه با هموپلیمر پروپیلن مشخص می شود. این ماده در مقایسه با هموپلیمر مقاومت در برابر ترک بالاتر و مقاومت دمایی پایین تری دارد. با تمام خواص دیگر، هموپلیمر کمی برتر از کوپلیمر پروپیلن است.گریدهای هموپلیمر و کوپلیمر پلی پروپیلن تقریباً در کاربردهای مشابهی قابل استفاده هستند. این به این دلیل است که آنها ویژگی های مشابه زیادی دارند. بنابراین، هنگام انتخاب یک درجه خاص از پلی پروپیلن از دو ماده مشخص شده، اغلب معیارهای غیر فنی مطرح می شود.

خواص و فواید پلی پروپیلن

۱. نقطه ذوب پلی پروپیلن:
– هموپلیمر: ۱۶۰–۱۶۵ درجه سانتیگراد.
– کوپلیمر: ۱۳۵-۱۵۹ درجه سانتیگراد.

۲. پلی پروپیلن یکی از سبک ترین پلیمرهای تمام پلاستیک های استاندارد است. این ویژگی امکان استفاده از آن را در ساخت سازه های سبک وزن می دهد.
– هموپلیمر: ۰.۹۰۴-۰.۹۰۸ گرم بر سانتی متر مکعب؛
– کوپلیمر تصادفی: ۰.۹۰۴-۰.۹۰۸ g / cm3.
کوپلیمر ضربه ای: ۰.۸۹۸-۰.۹۰۰ گرم بر سانتی متر مکعب.

۳. مقاومت شیمیایی
– پلی پروپیلن با مقاومت بسیار بالا در برابر اسیدهای رقیق و غلیظ، الکل ها و بازها مشخص می شود.
– پلی پروپیلن مقاومت خوبی در برابر آلدئیدها، اترها، هیدروکربن های آلیفاتیک، کتون ها دارد.
– پلی پروپیلن با مقاومت محدود در برابر هیدروکربن های آروماتیک و هالوژنه و عوامل اکسید کننده مشخص می شود.

۴. پلی پروپیلن یک ماده بسیار قابل اشتعال است.

۵. پلی پروپیلن خواص مکانیکی و دی الکتریک خود را حتی در دماهای بالا ah، حتی در شرایط رطوبت بالا و حتی زمانی که در آب غوطه ور می شود، حفظ می کند. پلی پروپیلن ضد آب است.

۶. پلی پروپیلن در برابر تنش های محیطی بسیار مقاوم است.

۷. پلی پروپیلن با حساسیت کم به میکروارگانیسم ها (باکتری ها، قارچ ها و غیره) مشخص می شود.

۸. پلی پروپیلن مقاومت خوبی در برابر استریلیزاسیون بخار دارد.

برای بهبود خواص فیزیکی و/یا مکانیکی پلی پروپیلن، افزودنی های پلیمری مانند روشن کننده ها، بازدارنده های آتش، الیاف شیشه، پرکننده های معدنی، پرکننده های رسانا، روان کننده ها، رنگدانه ها و غیره را می توان اضافه کرد.به عنوان مثال: پلی پروپیلن با مقاومت کم در برابر اشعه ماوراء بنفش مشخص می شود، بنابراین اغلب با تثبیت کننده های نور به شکل آمین های مزاحم تکمیل می شود. این به شما امکان می دهد عمر مواد را در مقایسه با پلی پروپیلن غیر قابل تعویض افزایش دهید.علاوه بر این، پرکننده ها (خاک رس، تالک، کربنات کلسیم و غیره) و افزودنی های تقویت کننده (الیاف شیشه، الیاف کربن و غیره) به پلی پروپیلن برای افزایش کارایی و بهبود فرآیند اضافه می شوند.با پیشرفت های قابل توجه در عملکرد (افزودنی ها و پرکننده های جدید، و همچنین فرآیندهای پلیمریزاسیون جدید و روش های جدید اختلاط)، پلی پروپیلن به طور فزاینده ای نه به عنوان یک ماده ارزان، بلکه به عنوان یک پلیمر با کیفیت بالا که می تواند به عنوان جایگزینی برای پلاستیک های مهندسی سنتی استفاده شود، دیده می شود. و گاهی اوقات حتی فلزات (به عنوان مثال، درجه های PP تقویت شده با الیاف شیشه ای بلند).

معایب پلی پروپیلن
– مقاومت ضعیف در برابر اشعه ماوراء بنفش، بارهای ضربه ای و ترک.
– شکنندگی بالا در دماهای زیر ۲۰- درجه سانتیگراد
– حداکثر دمای کار پایین (۹۰-۱۲۰ درجه سانتیگراد)
– در معرض اسیدهای اکسید کننده، حلال های کلردار و مواد معطر را به سرعت منبسط می کند
– مقاومت در برابر تخریب حرارتی به طور قابل توجهی بر وجود تماس مواد با فلزات تأثیر می گذارد
– اندازه محصول تغییر می کند سپس به دلیل فرآیند کریستالیزاسیون. این مشکل را می توان با افزودن عوامل هسته ای حل کرد
– چسبندگی ضعیف رنگ

زمینه های کاربرد پلی پروپیلن
پلی پروپیلن به دلیل مقاومت شیمیایی بالا و جوش خوب در زمینه های مختلف کاربرد فراوانی دارد.

۱. تولید بسته بندی: خواص مانع خوب، استحکام بالا، کیفیت سطح خوب و هزینه کم باعث می شود که پلی پروپیلن در تولید بسته بندی استفاده شود.

الف) بسته بندی انعطاف پذیر: فیلم های PP دارای خواص نوری خوب و نفوذپذیری کم بخار آب هستند که آنها را برای استفاده در بسته بندی مناسب می کند. محصولات غذایی . پلی پروپیلن همچنین برای ساخت فیلم های بسته بندی، فیلم های صنعت الکترونیک، فیلم های گرافیکی، عناصر پوشک یکبار مصرف، روکش ها و غیره استفاده می شود. فیلم‌های PP به شکل ترک‌های مسطح (Cast Film) یا فیلم‌های پلی پروپیلن دو محوره (BOPP، BOPP) به دست می‌آیند.

ب) بسته بندی سفت و سخت: ظروف (جعبه ها)، بطری ها و ظروف با قالب گیری بادی از پلی پروپیلن به دست می آیند. ظروف پلی پروپیلن جدار نازک معمولا برای بسته بندی مواد غذایی استفاده می شود.

۲. کالاهای مصرفی: پلی پروپیلن در ساخت برخی از اجزای اقلام خانگی و کالاهای مصرفی، به ویژه قطعات شفاف، اقلام خانگی، مبلمان، لوازم خانگی، اسباب بازی و غیره استفاده می شود.

۳. خودرو: پلی پروپیلن به دلیل قیمت پایین و خواص مکانیکی خوب و خواص پردازشی خوب، به طور گسترده ای در ساخت قطعات خودرو استفاده می شود. این ماده، به طور خاص، در ساخت باتری های کیس ، پالت، ضربه گیر، قالب های جانبی، تزئینات داخلی، تخته ها و تزئینات درب استفاده می شود. از خصوصیات مهم PP که امکان استفاده از آن را در صنعت خودروسازی فراهم می کند نیز می توان به مقدار کم ضریب انبساط حرارتی خطی، وزن مخصوص کم ، مقاومت شیمیایی بالا، مقاومت در برابر آب و هوای خوب، پردازش و نسبت سختی به سختی اشاره کرد.

۴. الیاف و پارچه: مقادیر زیادی PP در بخش الیاف و پارچه استفاده می شود. الیاف PP در تولید نوار (به دست آمده از نوارهای برش)، در تولید نوار، تسمه، نخ های پیوسته حجمی، الیاف بست، نخ های اسپان باند و پیوسته استفاده می شود. طناب ها، طناب ها و نخ های ساخته شده از PP دارای استحکام و مقاومت بالایی در برابر رطوبت هستند که امکان استفاده از آنها در کشتی سازی را فراهم می کند.

 

۵. دارو: پلی پروپیلن به دلیل مقاومت شیمیایی و باکتریایی بالا در ساخت تجهیزات پزشکی مختلف مورد استفاده قرار می گیرد. علاوه بر این، گریدهای PP پزشکی در برابر استریلیزاسیون با بخار بسیار مقاوم هستند. سرنگ های یکبار مصرف معمولی ترین وسیله پزشکی ساخته شده از پلی پروپیلن هستند. این ماده همچنین برای ساخت لوله های آزمایش پزشکی، اجزای دستگاه تشخیصی، پتری دیش، بطری های تزریق داخل وریدی، بطری های نمونه، ظروف غذا، کشوها، ظروف قرص و غیره استفاده می شود.

 

۶. صنعت: ورق های پلی پروپیلن به طور گسترده در زمینه صنعتی برای ساخت ظروف اسیدی و شیمیایی، ورق ها، لوله ها، بسته بندی های حمل و نقل چندگانه و ظروف (RTP) استفاده می شود. این به دلیل این واقعیت است که این ماده دارای دوام بالا، مقاومت در برابر دمای بالا و مقاومت در برابر خوردگی است.

مقایسه پلی اتیلن و پلی پروپیلن

PP در برابر شکستگی، اسیدها، حلال های آلی و الکترولیت ها بسیار مقاوم است نقطه ذوب بالا و خواص دی الکتریک خوبی دارد.PP یک ماده غیر سمی استاستحکام و مقاومت بالاتری نسبت به پلی اتیلن در برابر مواد شیمیایی و حلال های آلی دارد.PP در مقایسه با پلی اتیلن استحکام بالاتری دارد. مونومر مورد استفاده در ساخت پلی اتیلن اتیلن است.فقط به عنوان یک ماده شفاف و مات پذیرفته شده استویژگی های فیزیکی آن باعث می شود که بهتر بتواند در برابر دماهای سرد مقاومت کند، به خصوص زمانی که برای اشاره گر استفاده می شود.پلی اتیلن خواص عایق الکتریکی خوبی دارد.این ماده مقاومت قوس خوبی داردپلی اتیلن در مقایسه با پلی پروپیلن بسیار بادوام است.

پلی پروپیلن چگونه تولید می شود؟

پلی پروپیلن اولین بار توسط شیمیدان آلمانی کارل رن و شیمیدان ایتالیایی خولیو ناتا پلیمریزه شد. در سال ۱۹۵۴، این دانشمندان پلی پروپیلن ایزوتاکتیک کریستالی را به دست آوردند. خیلی زود پس از این کشف، در سال ۱۹۵۷، شرکت ایتالیایی Montecatini شروع به سنتز پلی پروپیلن در مقیاس صنعتی کرد.پلی پروپیلن نحوی نیز ابتدا توسط ناتا و کارکنان سنتز شد. در حال حاضر، پلی پروپیلن از پلیمریزاسیون پروپن مونومر (ترکیب آلی غیراشباع با فرمول شیمیایی C3H6) در حضور:

•    کاتالیزورهای Ziegler-Natta;
•    کاتالیزورهای متالوسن
در طی پلیمریزاسیون، سه ساختار مختلف زنجیره ای پلی پروپیلن را می توان تشکیل داد (بسته به محل جانشین های متیل):
•    آتاکتیک PP (aPP) – ترتیب بی نظمی گروه های متیل (CH3) در امتداد یک زنجیره مولکولی.
•    ایزوتاکتیک PP (iPP) – گروه های متیل در یک طرف زنجیره کربن قرار دارند.
•    PP syndiotactic (sPP) – گروه های متیل به طور متناوب نسبت به زنجیره کربن مرتب شده اند.

شرایط پردازش پلی پروپیلن

پلی پروپیلن را می توان تقریباً با هر روش پردازشی به یک محصول بازیافت کرد. معمول ترین روش های پردازش پلی پروپیلن عبارتند از: قالب گیری تزریقی، قالب گیری دمشی اکستروژن، اکستروژن با هدف عمومی.

۱. قالب گیری تزریقی

– دمای قالب: ۱۰ تا ۸۰ درجه سانتیگراد
– در صورت نگهداری مناسب، مواد قبل از پردازش نیازی به خشک شدن ندارد
– دمای قالب بالا سطح براقیت را افزایش می دهد و ظاهر محصولات به دست آمده را بهبود می بخشد
– درجه فشرده سازی مواد در قالب از ۱.۵ تا ۳ درصد است. بسته به شرایط پردازش، خصوصیات رئولوژیکی پلیمر و ضخامت دیواره محصول بطری شده است.

۲. اکستروژن (لوله ها، نوارهای برش دمیده و صاف، عایق کابل ها و سیم ها و غیره)
– نقطه ذوب: ۲۰۰–۳۰۰ درجه سانتیگراد
– نسبت تراکم مواد: ۳: ۱
– دمای سیلندر مواد: ۱۸۰-۲۰۵ درجه سانتیگراد
– پیش خشک کردن: لازم نیست. مواد فرآوری شده باید به مدت ۳ ساعت در دمای ۱۰۵-۱۱۰ درجه سانتیگراد (۲۲۱-۲۳۰ درجه فارنهایت) خشک شوند.

۳. ریخته گری انفجاری (اکستروژن و به دنبال آن انفجار)

۴. ریخته گری فشاری (پرس کردن)

۵. ریخته گری چرخشی

۶. ریخته گری شوک تزریقی

۷. ریخته گری ضربه ای اکستروژن

۸. ریخته گری تزریقی جهت دار

۹. اکستروژن با هدف عمومی

پلی پروپیلن منبسط شده (EPP) نیز می تواند با استفاده از فرآیند خاصی ساخته شود. این ماده به خوبی توسط قالب گیری تزریقی پردازش می شود و به طور گسترده در هر دو فرآیند سریال و پیوسته استفاده می شود.

بازیافت پلی پروپیلن

به همه پلاستیک ها با توجه به نوع پلیمر مورد استفاده، “کد شناسایی پلیمر / کد بازیافت پلاستیک” اختصاص داده می شود..پلی پروپیلن را می توان به طور کامل بازیافت (بازیافت) ۱۰۰٪. نمونه هایی از محصولات ساخته شده از پلی پروپیلن بازیافتی (r-PP): پوشش باتری خودرو، لامپ سیگنال، کابل باتری، جارو، برس، یخ پاک کن و غیره.فرآیند بازیافت پلی پروپیلن معمولاً شامل مرحله ذوب پلاستیک باقیمانده در دمای ۲۵۰ درجه سانتی گراد برای حذف ناخالصی ها از مواد، مرحله بعدی حذف مولکول های باقی مانده در خلاء و مرحله سخت شدن در حدود ۱۴۰ درجه سانتی گراد است. این پلی پروپیلن بازیافتی را می توان با ۵۰ درصد پلی پروپیلن بکر مخلوط کرد. مشکل اصلی بازیافت پلی پروپیلن به حجم زیاد مصرف این پلیمر مربوط می شود. به عنوان مثال، در حال حاضر تنها حدود ۱٪ از بطری های PP استفاده شده بازیافت می شوند. برای مقایسه، ۹۸ درصد از بطری های استفاده شده تولید و در حال حاضر بازیافت می شوند.پلی پروپیلن یک ماده ایمن است زیرا هیچ تاثیر قابل توجهی بر سلامت انسان ندارد و هیچ گونه اثرات شیمیایی و سمی روی آن ندارد.پلی پروپیلن یکی از پرکاربردترین پلیمرهای مورد استفاده است و خواص مکانیکی بالایی دارد.پلی پروپیلن همچنین دارای مقاومت شیمیایی و مقاومت حرارتی خوبی است. برخی از این ویژگی ها به پلی پروپیلن اجازه می دهد تا جایگزین پلی اتیلن در برخی کاربردها شود. با مطالعه تمام خواص پلی پروپیلن، به ویژه خواص مکانیکی، الکتریکی و شیمیایی، می توان یک ماده مناسب برای یک کاربرد خاص انتخاب کرد.

 

نظری نیست.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.